(untitled) (“İslam Sivilizasiyası Qafqazda” II Beynəlxalq Simpoziumu, 2019)
Beləliklə, hər bir şairin qısa kontekstuallaşdırılmasından sonra, məqalədə Azərbaycan mədəni irsinin şairlərinin dörd qəzəlində emosional müdrikliyi çatdıran poetik obrazlar nəzərdən keçirilir: Nizami (1141 1209); Nəsimi (1369 – 1417); Füzuli (1483-1556) və Mirzə Əbdülxalıq Yusif (1851-1924) (ilk üç qəzəl fars dilində və sonuncusu isə Azərbaycan dilindədir). Bu məqalədə belə obrazlar Salovey və Mayer tərəfindən işlənib-hazırlanmış emosional zəkanın qabiliyyətlər modelinin dörd aspekti nöqteyi-nəzərindən nəzərdən keçirilir: emosional dərketmə, emosiyalardan istifadə, emosiyaların anlaşılması və emosiyaların transformasiyası. Müzakirə olunan obrazlar arasında məsciddə dua edənlərə əks olaraq meyxanaların daimi müştəriləri, Həcc obrazları, İbrahim, ticarət və tozla (Nizami) bağlı obrazlar kimi insan idealını təsvir etmək üçün istifadə olunanlar; sonrakı üç şairdə insanın Allaha sevgisini təsvir edən obrazlar – kədəri vurğulayan, səma cisimləri və qılınclarla (Nəsimi) bağlı olanlar; dəlilik, kədər, bütlər və cismani obrazların (Füzuli) daxil olduğu sevgi obrazları; şam, pərvanə, insan gözəlliyi və sevgi-xəstəlik, dəlilik, yırtıcı/yem/qurban, şərab, xəzinə və xarabalıqlar (Mirzə Əbdülxalıq Yusif) ehtiva edən sevgi üçün obrazlar var. Bir sözlə, bütün bu obrazlar oxucunun emosional zəkasını gücləndirmək üçün fəaliyyət göstərə bilər.